שנת 2070

זה עתה מלאו לי 50, אבל אני נראה כבן 85.  יש לי בעיות כיליה קשות, מכיוון שאני שותה מעט מאד מים. נראה שנותר לי מעט מאד זמן. היום אני אחד האנשים הקשישים ביותר בחברה זו. אני זוכר שכשהייתי בן 5, הכל היה שונה לחלוטין. היו הרבה עצים בפארקים, בבתים היו גינות יפהפיות, ואני יכולתי ליהנות משטיפה בצינור מים אפילו במשך שעה תמימה. כיום אנחנו משתמשים במגבות ספוגות בשמן מינראלי כדי לנקות את העור.

פעם לנשים היה שיער מרהיב  אותו אהבו להפגין. כיום אנו חייבים לגלח את הראש כדי שאפשר יהיה לשמור אותו נקי ללא מים.  פעם, אבי נהג לשטוף את האוטו בסילון מים מהצינור. היום הילדים לא מאמינים שהיו משתמשים במים בצורה כזאת.

אני זוכר שהיו הרבה מודעות הקוראות "לשמור על המים", ואף אחד לא התייחס אליהן ברצינות…, חשבנו שהמים לעולם לא ייגמרו. כיום, כל הנחלים, האגמים, הסכרים והמאגרים האקוויפרים - כולם מזוהמים באופן בלתי הפיך, או מיובשים.

אז, כמות המים המומלצת לשתיה למבוגר הייתה 8 כוסות ליום. היום מותר לי לשתות רק חצי כוס ליום. הבגדים הם חד-פעמיים, ובכך כמות הזבל גדלה בהרבה.  נאלצנו לחזור לשימוש בבורות ספיגה, כפי שהיה נהוג במאה ה-19, כי רשתות הביוב יצאו מכלל שימוש בגלל... חוסר מים.

חזות האוכלוסייה האנושית כיום היא מזוויעה: גופות מצומקות, מקומטות בשל הייבוש, מלאי פצעים בעור בגלל קרני האולטרה-סגול אשר כבר לא מסוננים ע"י שכבת האוזון באטמוספרה. מדבריות ענקיים הם הנוף הנשקף אלינו מכל עבר.

זיהומי המעיים, מחלות העור ודרכי השתן הינן הסיבות העיקריות למוות. התעשייה משותקת והאבטלה היא בהיקף דרמטי. מפעלי התפלת מים הינם מקור התעסוקה העיקרי, ומשלמים לך במי שתייה, במקום בשכר.

תקיפות אלימות עבור מיכל מים, הינן עניין יומיומי ברחובות השוממים. האוכל הוא 80% סינתטי. בשל יובש העור, צעירה בת 20 נראית כבת 40.

המדענים חוקרים, אבל אין פתרון. לא ניתן לייצר מים. גם איכות החמצן הידרדרה בגלל היעדר עצים, וזה הביא לירידת המקדם האינטלקטואלי של הדורות החדשים. מבחינה מורפולוגית, הזרע של אנשים רבים השתנה, וכתוצאה מכך יש הרבה ילדים עם איברים חסרים, מוטציות ועיוותים.

הממשלה אפילו גובה תשלום על האוויר שאנו נושמים: 137 מ³ (מטר מעוקב) ליום לכל תושב מבוגר. מי שידו אינה משגת ואינו משלם, מושלך מה"אזורים המאווררים" המצוידים בריאות מכניות ענקיות הפועלות באנרגיית השמש. האוויר אינו באיכות טובה, אבל ניתן לנשימה; הגיל הממוצע הוא 35 שנה.

בכמה ארצות נותרו כתמי צמחייה, עם נהר סמוך, אשר נשמר בקפידה על ידי הצבא, המים הפכו למשאב מאד מבוקש, יותר מהזהב או היהלומים.

כאן, לעומת זאת, אין עצים, כי כמעט אף פעם לא יורד גשם, ואם כבר נרשמת תופעה של גשם, זהו גשם חומצי; עונות השנה השתנו מאד בשל הניסויים הגרעיניים והתעשייה המזהמת של המאה ה-20.

בצעירותי, הופצו אזהרות "לשמור על הסביבה", אך אף אחד לא הקשיב ולא התייחס. כאשר בתי מבקשת ממני לספר לה על אותם הימים, אני מתאר לה את היערות היפים, אני מספר לה על הגשם, על הפרחים, על כמה נעים היה להתרחץ ולדוג בנהרות, לשתות מים כאוות נפשנו, וכמה יפה היה כשהאנשים היו בריאים.

היא שואלת אותי: "אבא, למה נגמרו המים?....! "

ואז, אני מרגיש פתאום חנק בגרון; לא יכול שלא להרגיש אשם, כי אני שייך לדור שהשלים את הרס הסביבה, או פשוט לא לקחנו ברצינות כל כך הרבה אזהרות. כעת ילדינו משלמים מחיר יקר, ובכנות אני חושב שבקרוב מאד החיים בכדור הארץ לא ייתכנו, כי הרס הסביבה הגיע לנקודה בלתי הפיכה.

כמה הייתי רוצה לחזור אחורה בזמן ולגרום לכך שכולם יבינו זאת, כאשר עוד יכולנו לעשות משהו כדי להציל את האנושות!

המסמך המצמרר הזה נכתב ע"י אלסה מריה רוביו ופורסם בכתב העת הביוגראפי "תולדות הזמנים". תורגם מספרדית ע"י שמואל פרנדזל ורבקה גלבוע – מתנדבים בעמותה.

כולנו תקווה שלא נפגש עם המצבים המתוארים כאן, ולשם כך יש לפעול עוד היום.

ماذا جرى للماء؟؟

استيقظت من نومي صباح أمس, وإذ بي أرى تحت عقب الباب مغلفا غريبا, ورقه سميكا رماديا, ليس صلبا ولكنه بدا وكأنه مصنوع من مزيج من الورق والمعدن. المغلف لم يحمل طابعا بريديا ولكن إسمي وعنواني كتبوا عليه بوضوح. فتحت المغلفط مليئا بالفضول, وفوجئت بأن الخط الذي كتبت به الرسالة كان مألوفا لي, وما فاجأني أكثر هو تاريخ الرسالة وفحواها الذي أسرده لكم فيما يلي:

سنة 2007

أصبح عمري خمسون عاما للتو, ولكنني أبدو في الخامسة والثمانين. إنني أعاني من مشاكل صعبة في الكلية, وذلك لأنني أشرب القليل من الماء. إن أيامي على وجه الأرض معدودة كما يبدو. إنني واحد من أكبر الكهول في مجتمعنا اليوم.

أذكر أنه عندما كنت في الخامسة من عمري  بدا كل شيء مختلفا تماما, فقد كانت هناك حدائق كثيرة الأشجار, وحول البيوت كانت حدائق جميلة, وكان بإمكاني التمتع باستعمال أنبوب المياه حتى لمدة ساعة كاملة. اليوم نحن نستعمل فوطا مبللة بالزيت المعدني لتنظيف أجسادنا.

 في تلك الأيام, تباهت النساء بشعر طويل, أما اليوم فإننا مجبرين على حلق رؤوسنا كي نستطيع الحفاظ على نظافتها بدون استعمال الماء. أذكر أن أبي اعتاد على غسل سيارته برشاش الماء, ولكن الأولاد اليوم لا يصدقون بأننا استعملنا المياه بهذه الطريقة في السابق.

أذكر اننا كنا نرى اعلانات كثيرة تدعونا إلى "المحافظة على الماء", ولكن أيا منا لم يأخذها على محمل الجد.. كنا نظن بأن الماء لن ينتهي الى الأبد. اليوم, كل الوديان, البرك, السدود والآبار ملوثة بشكل غير قابل للإصلاح, أو تم تجفيفها كليا.

في حينه, كانت كمية الماء الموصى بشربها للإنسان البالغ هي ثمانية أكواب يوميا. أما اليوم فيسمح لنا بشرب نصف كوب فقط في اليوم. ثيابنا اليوم هي أحادية الاستعمال, ولذلك فإن كمية النفايات هي أكبر بكثير. اضطررنا إلى الرجوع لاستعمال الآبار الارتوازية التي اتتشرت في القرن ال- 19 وذلك لأن شبكات المجاري لم تعد تعمل بسبب... قلة الماء.

أما منظر البشر اليوم فهو مخيف: الأجسام "منكمشة" ومتجعدة بسبب الجفاف, مليئة بالبثور وذلك لأن طبقة الأوزون لم تعد تنجح بتصفية الأشعة فوق البنفسجية. المنظر السائد في كل مكان هو منظر الصحارى الواسعة.

الأسباب الرئيسية للموت في يومنا هذا هي التلوثات المعوية, الأمراض الجلدية والمسالك البولية.

الصناعة مشلولة والبطالة منتشرة بشكل واسع. مصانع تحلية المياه هي مصدر العمل الأساسي, ولكنها تزود العمال بمياه الشرب بدلا من الرواتب.

الاعتداءات العنيفة على حاويات الماء باتت أمرا عاديا ويوميا في الشوارع الخالية. أما الطعام فإنه صناعي بنسبة 80%, وبسبب جفاف الجلد فإن امرأة في العشرين تبدو وكأنها في عمر الأربعين.

العلماء يبحثون سدى عن حلول, فليس بالإمكان تصنيع الماء. وكذلك تراجعت جودة الاكسجين بسبب عدم وجود أشجار, وذلك أدى أيضا الى هبوط معدل الذكاء عند الأجيال الجديدة. حتى الحيوانات المنوية عند الرجال تغير شكلها والنتيجة هي ولادة كثير من الأولاد مع نقص في الأعضاء, تغيرات جينية وتشوهات خلقية.

الحكومة تجبي اليوم "ضريبة" على الهواء الذي نتنفسه: 137 متر مكعب لليوم لكل مواطن بالغ, ومن ليس باستطاعته الدفع يلقى به خارج "مناطق التهوئة" المجهزة برئات آلية ضخمة تعمل بواسطة الطاقة الشمسية.

جودة الهواء اليوم سيئة ولكن يمكن التنفس, والمعدل المتوسط للعمر هو 35 سنة. في بعض البلاد يوجد بقايا لمشاتل أو بقع خضراء بقرب نهر يحرسه الجيش  يشكل مشدد. المياه أصبحت موردا مطلوبا, أغلى من الذهب أو الماس.

أما هنا, فلا توجد أشجار, لأنه بالكاد يسقط المطر, وإن سقط فإنه مطر حمضي. فصول السنة تغيرت كليا بسبب التجارب النووية والصناعة الملوثة في القرن العشرين.

أذكر انه عندما كنت شابا, نشرت تحذيرات تطالب "بالمحافظة على البيئة", ولكن أحدا لم يعرها اهتماما ولم يصغ لها.

عندما تطلب مني ابنتي أن أحدثها عن تلك الأيام, أصف لها الغابات الجميلة, المطر, الأزهار, لذة الاستحمام والصيد في الأنهر, شرب الماء حتى الارتواء, وكم كان جميلا عندما كان الناس أصحاء!

وتسألني: أبي, لماذا انتهت المياه؟

وعندها أشعر بغصة في حلقي تكاد تخنقني, لا أستطيع التهرب من الشعور بالذنب, فانني أنتمي لجيل ساهم في هدم البيئة ولأننا ببساطة لم نأخذ التحذيرات على محمل الجد. واليوم يدفع أولادنا ثمنا باهظا, وبصراحة أظن أنه قريبا جدا سوف تصبح الحياة على الكرة الأرضية مستحيلة, لأن دمار البيئة وصل الى نقطة لا رجعة منها.

كم كنت أود الرجوع وراءا في الزمن كي أشرح للجميع وأجعلهم يدركون, في وقت كان باستطاعتنا أن نعمل شيئا لننقذ البشرية.

هذه الرساة كتبت على يد اليسا ماريا روبيو ونشرت في المجلة الجغرافية "سيرة الزمن". تمت ترجمتها من الاسبانية للعبرية والعربية على يد طاقم وأعضاء في جمعية "مواطنون من أجل البيئة في الجليل" بمناسبة يوم الماء العالمي الذي يصادف يوم 22.3.06.